Num 的个人资料Room of Silent照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
9月2日 2 กันยายน 2552วันว่างๆ ไม่รู้จะทำอะไร ขอมาเขียนอะไรเล่นสักหน่อย
ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวอิจฉาจริงๆ
ดันทุรังไปเรื่อย ทั้งๆที่รู้ว่าสุดท้ายก็เท่านั้น
แต่ว่าถ้าเจ้าตัวมาอ่านก็ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ลำบากใจอยู่เสมอ(อย่าถือสากันเลยนะ)
เฮ้อ รู้สึกแย่จังเลยทำยังไงดีเนี่ย อยากจะตัดใจก็ยังทำไม่ได้ พยายามแล้วนะเนี่ย
ความรักคือการให้ไป <<<< เมื่อไหร่จะทำใจได้นะ
ความรักคือการคว้ามา <<<< ก็คิดอยู่อย่างเงี้ย T_T คนไม่ดีเลยเรา
ได้ละบายนิดหน่อยก็ยังดีเน้อะ
วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง
เรื่องมันเกิดข้นเมื่อวาน โทรศัพท์ข้าพเจ้าโทรไปหาชาวบ้านอีกแล้ว ไม่ใช่สิ โทรศัพท์ไม่ได้โทรไป แต่เบอร์เราดันไปโชว์อยู่ที่เครื่องชาวบ้านเค้า
ไม่ใช่ธรรมดานะเนี่ย ปาไป 4 miss call ยังไม่พอ msg ไปอีก 1 ดอก อะไรจะขนาดนั้น
ป๊าบ เกิดอะไรขึ้นน่ะหรอ เค้าก็โทรกลับมาน่ะสิ
$#$#%#@$!!!! โทรศัพท์ดัง หนุ่มก็รับ ฮัลโหล!!!
เค้าก็ฮัลโหล แล้วก็เงียบกันทั้งคู่ เพื่อรอการสนทนาต่อ
ด้วยความงงหนุ่มก็เงียบสิ (ในใจคิดว่าเสียงน่ารักดีแฮะ แป่ว)
เห็นเงียบก็เลยถามไปว่า โทรมาหาใครครับ
เค้าก็เลยตอบมาว่า นั่นใครน่ะ
เอ่อ แล้วถามตูงี้จะตอบไงดีวะ แล้วบอกไปเค้าจะรู้จักกูมั้ยเนี่ย
เลยตอบไปว่า หนุ่มครับหนุ่ม
เค้าก็เงียบ แล้วบอกว่า "หนุ่มไหนหว่า" (ป๊าดตูว่าแล้ว มันจะรู้จักได้ไงเล่า)
แล้วก็คุยแบบงง งวย งง งง แล้วก็วางสายกันไป เอ้อ พวกเครือข่ายนี่ก็แปลกนะ
เบอร์เราโทรไปหาคนอื่นได้ซะงั้น แห่มๆ นี่ทีที่ 2 แล้วนะ แต่ละที เด็ก ม.กรุงเทพทั้งนั้น อะไรจะขนาดนั้นฮุฮุ
สงสัยเนื้อคู่รออยู่ที่ ม.กรุงเทพ ฮุฮุ
เอ่ คิดไปคิดมาใครโทรมาอำป่าวเนี่ย บอกมานะเฟ้ย - -'
8月26日 26 สิงหาคม 2552วันที่ไม่เพิ่มเส้น ไม่ใส่เกี๊ยว (ไม่พิเศษ)วันนึง :P
ทำงานง๊อกแง๊กไปวันๆ แต่ในความที่เป็นวันธรรมดา ธรรมดาวันนึงนั้นมันก็.....ไม่.....ก็....ไม่...มีอะไร
แล้วกูจะมาทำให้มันงงทำไมล่ะเนี่ย ถ้ามีผู้ชมคงอยากตีหัวผมกระมัง
เมื่อมันไม่มีอะไรทำ ก็เลยต้องนั่งวาดความฝันในอนาคต แต่ก่อนอื่นต้องมีเงินก่อน
ถ้าอยากมีเงินก็ต้องทำงาน ทำงานสินะ แต่ทว่า ตอนนี้ทำงานมากไปรึปล่าว
เพื่ออนาคตอ่ะน๊า รีบทำตอนนี้ซะ (เหมือนจะเป็นความคิดที่ผิด ถ้าตูแก่แล้วตูจะเอาเงินไปทำไรวะ)
ว่าแล้วก็แต่งนิทานมั่วๆเองสักเรื่องดีฝ่า ไม่มีอะไรทำ
กาลครั้งหนึ่งน้านนาน นาน นาน นาน มาแล้ว
มีชายคนหนึ่งชายคนนี้เป็นคนที่แสนจะธรรมด้า ธรรมดา เรียนอยู่ใน ร.ร แห่งหนึ่ง
ซึ่งเขาเป็นคน เรียนก็ไม่เก่ง เล่นกีฬาก็ห่วย ขี้เกียจสุดๆ แถมยังบ้านจนอีกต่างหาก
แอบไปหลงรักหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเธอเป็นคนที่ น่ารัก มีเสน่ห์ สดใส ร่าเริง
และแน่นอน เธอคนนั้นเป็นขวัญใจของใครหลายๆคน
ด้วยการที่เธอเป็นเหมือนดวงดาว ชายผู้นี้จึงต้องหดหู่หัวใจอย่างมาก
ในความคิดของเขา เขาคิดได้ให้ตัวเองเป็นเพียงได้อย่างเดียว คือ แพลงต้อนน้ำลึก
ซึ่งมันมิสามารถจะมองเห็นดวงดาวได้เลย
ชายคนนั้นเฝ้ารอวันแล้ววันเล่า เสมือนแพลงต้อนที่อยากจะได้รับแสงจากดวงดาวอันสดใส
ชายคนนั้นเฝ้ารอต่อไป 3 ปี จนเค้าเรียนจบ เขาก็ยังเป็นแพลงต้อนอยู่ ฝั่งตัวอยู่ในส่วนลึกของท้องทะเลสีดำ
เวลาผ่านเนิ่นนานไปไม่รู้กี่ปี เขาก็ยังเป็นแพลงต้อน จนวันหนึ่ง
เมื่อเขาได้เริ่มคิดจากคนที่ ไม่มีปากคนหนึ่ง อยากจะกลับกลายมาเป็นคนมีปากบ้าง อย่างน้อยก็ขอสักครั้งในชีวิต
แต่การที่เขาเป็นแพลงต้อน มานาน ทำให้ไม่กล้าที่จะเริ่มต้น
......... to be continue แง่วๆ
พอก่อน
ฮุฮุ นิทานอะไรหว่าอ่านแล้ว งง งวยสับสน เหมือนชีวิตใครบางคนเลยว๊ะ 5555
ห้วย วันนี้อยากจะเตะบอล ขาเสือกตะคริวกินเส้นปูดอีก พระเจ้าทำไมกลั่นแกล้งกันอย่างงี้น้อ เซ็งเป็ดเลยยยยยย
8月25日 25 สิงหาคม วันซุ่มซ่ามวันนี้ซุ่มซ่ามมากมายเลยอ่ะ
ได้แผลทั้งวัน เฮ้อ....
ตอนเช้าเดินอยู่ในบ้านดีๆ ก็ไปเตะถูกกระป๋องพลาสติก
เตะ ดัง ปั่ก !!!! หันไปมองกระป๋อง แตกกระจุย โอ้ นี่ลูกเตะเราทรงพลังจริงๆ
แล้วก็เลยเดินต่อไป ไม่สน ฮุฮุ ยืนขายของอยู่ในบ้านสักพัก
พอดีกล้มลงไปดูที่เท้าตัวเอง โอ้แม่เจ้า เลือดท่วมครับพี่น้อง
หันกลับไปดูตามทาง บ๊ะเจ้า สาบานนั่นเลือดเราหรอนั่น เป็นทางยาวแล้วมากองอยู่ปลายเท้า
ไม่ได้จะเป็นลมเพราะแผล แต่จะเป็นลมเพราะเห็นเลือดตัวเองเนี่ยแหละ ฮุฮุ
เลยขว้าทิชชู่ มาพันๆ รอบแผลไว้แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ ฮุฮุ เดี๋ยวก็หยุดน่า (อ้อทิชชู่ยังไม่ได้ใช้นะ รู้นะคิดอะไรกัน)
ต่อมาตอนบ่าย เหมือนเราทำบาปกำลังไรเอาไว้ โดนลวดลองใบเจียตำนิ้วอีก
เลือดสาดอีกแล้วสิครับพี่น้อง ก็ต้องเอาทิชชู่มาพันรอบนิ้วอีกตาม เสต็ป สรุปแล้ววันนี้ 2 แผล T_T เศร้าใจ 8月23日 นานแล้วนะก็ยังเหงาเหมือนเดิมบางครั้งอยากจะถามตัวเองว่าทำไม"ต้องรอ"
ในเมื่อเรายังไม่ได้เริ่มทำอะไรให้มีโอกาสเลย ก็ยังจะรอ
เรามันจะโง่รอไปถึงเมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่จะเริ่ม เปิดทางให้ตัวเองสักที
เพื่อนๆ: ตื่นได้แล้ว !!! ออกไปดูโลกภายนอกผู้คนมากมาย
chiro: ไม่เอาขอนอนรอคอยความฝันอยู่อย่างงี้
เพื่อนๆ: ทำไม?
chiro: บางครั้ง การปล่อยให้หัวใจได้รักใครบางคนก็มีความสุข
เพื่อนๆ: แล้วจะมาบ่นงี่เง่าง๊องแง๊ง ทำไม
chiro: ไม่รู้สิ เพราะทุกคนก็มีความเหงาล่ะมั้ง เพียงแต่ตอนนี้ ยังไม่มั่นใจว่าตัวเราขาดอะไร
>>> ที่ไม่มีใครไม่ใช่เพราะไม่ชอบใคร แต่เป็นเพราะไม่มีใครชอบเรา :P
>>> ปล่อยตัวเองให้อยู่กับความฝันก็มีความสุข แต่เมื่อตื่นพบความจริงก็มีความทุกข์เพราะความจริงไม่ได้เป็นดั่งความฝัน ความฝันจางๆชีวิตคนเราบางครั้งก็ไม่สามารถเดินตามทางที่หวังไว้ได้
ในเมื่อเส้นทางมันได้ถูกกำหนดมาให้หมดแล้ว
หลายคนบอกว่า ทำไมไม่ลองออกนอกทางดูล่ะ
ในความคิดอาจเป็นไปได้ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่สามารถทำได้
อาจด้วยปัจจัยภายนอกและภายในหลายๆอย่าง ที่บีบบังคับอยู่
เราจึงต้องอดทน เพื่อวันข้างหน้าที่ดีกว่า
ถึงแม้ว่าวันนี้ยังจะมองไม่เห็น แต่ก็ใช่วันมันไม่มีอยู่
อดทนเอาไว้นะ เข้มแข็งเอาไว้นะ อย่าย่อท้อ
ลองมองดูดีๆ ยังมีคนที่ต้องทนทุกข์มากกว่า เยอะกว่าเราอีกมากมาย
พวกเขาเหล่านั้นยังทนได้ แล้วเราล่ะชีวิตที่เราอยู่นี้มันแย่เท่าเขาหรือ
เฮ้อ ถ้าคิดได้อย่างนี้มันก็ดีสิ ในความเป็นจริงนั่งถอนหลายใจ คิดน้อยใจว่าทำไม
จริงๆแล้วหลายคนบอกว่าเราเป็นคนโชคดี จริงๆแล้วเราก็น่าจะเป็นคนโชคดีจริงๆนั่นแหละ
เพียงแต่เราไม่ยอมรับมันเท่านั้นเอง
แล้วเมื่อไหร่นะ เราจะได้เริ่มต้นความฝันของเราซักที หรือว่าจะต้องรอให้มันหมดเวลาไป.... 11月6日 เป็นเรื่องเป็นราวผมตื่นมาภาวะรอบข้างอืมทึมหมด บรรยากาศรอบๆห้องปกคลุมไปด้วยน้ำแช่ะๆที่นองพื้นปะปนกับตะใคร่สีเขียว ผมมองไปรอบๆพบกับคนอีก 3-4 คน ที่นอนหายใจหอบระรั่วเหมือนจะขาดใจไปซะเดี๋ยวนั้น
เมื่อผมเริ่มขยับตัวเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองและเริ่มผู้สึกเหมือนกับร่างกายเหนื่อยอ่อนแรงมาก ผมเริ่มขยับตัวมากขึ้นแต่ร่างกายดูเหมือนจะไม่สู้ดี ผมเริ่มสังเกตุรอบๆดูเหมือนมันจะเป็นห้องร้างที่ไหน
สักแห่ง น้ำแช่ะๆรอบตัวผมมันสร้างความรำคาญมาก เมื่อผมสังเกตุดูร่างกายตัวเองก็พบว่าแขนของผมไม่ปกติ ระหว่างข้อศอกมีพังผืดเกิดขึ้นเหมือนกับแขนข้างนี้ไม่ได้ใช้งานมาเป็นระยะเวลานาน ผมเริ่มจะ
พยายามขยับตัวให้มากขึ้น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เกิดผล ผมเริ่มเอ่ะคิดในใจ ทำไมร่างกายทั่วตัวของผมมันเหมือนกับไม่ได้ใช้งานมาเป็นระยะเวลาหลายสิบปี และแล้วผมก็เริ่มขยับตัวและไถ่ตัวไปตามพื้นที่มีน้ำแชะปนกับตะใคร่
สีเขียวที่ขึ้นปกคลุมหนาเป็นบางจุด มือของผมพาดไปสัมผัสกับกับกำแพงที่มีคราบเหมือกเหนียว ดูเหมือนตะเป็นตะใคร่หรืออะไรสักอย่าง บรรยากาศรอบๆห้องดูราวกับเป็นห้องสีน้ำตาลโทรมๆและบวกกับที่มันเป็นห้องทึบ
ผมจึงมองไม่เห็นแสงมากนัก กำแพงที่ลื่นทำให้ผมลุกขึ้นยืนได้ลำบาก ผมลุกขึ้นยืนโดยใช้มือข้างหนึ่งซึ่งสามารถใช้งานได้ปกติยันที่กำแพง แต่ดูเหมือนว่าร่างกายบางส่วนของผมหลุดติดอยู่ที่พื้นนั่น แต่นั่นจะใช่ส่วนหนึ่ง
ของร่างกายผมรึปล่าวผมไม่สามารถตอบได้ ผมเดินไปบนพื้นที่แช่ะสังเกตุรอบๆ พบผู้คนนอนหอบระรั่ว บางคนก็แน่นิ่งไปเสียแล้วบรรยากาศนั้น มันยิ่งซะกว่าความน่ากลัว ผมเดินไปที่กำแพงห้องด้านหนึ่งซึ่งผมมองเห็น
มันตั้งแต่ต้นแล้วว่าเป็นประตู ประตูเป็นประตูไม้โทรมๆมีคราบตะใคร่เกาะเหมือนกับกำแพงรอบๆห้องเมื่อผมเปิดและผลักประตูออกไป แสงสีส้มจ้าก็ปะทะที่ตาของผมจนผมต้องหลับตา แสงมันอาจจะไม่ได้สว่างมากนัก
แต่ตาของผมมันดูเหมือนจะไม่สู้แสงนัก ผมเริ่มเดินไปตามทางผมสังเกตุร่างกายของผมได้ชัดเจนน เนื้อหนาๆบวมๆเหมือนศพที่ตายอึดแล้วมานานและตะใคร่สีเขียวเป็นเส้นๆปะปนอยู่ปกคลุมอยู่ทั่วร่างกายของผม
ผมที่ยาวหยักลากพื้นเปียกน้ำไหลเป็นทางตามทางที่ผมเดินออกมาจากประตู ผมเดินต่อไปแขนขวาของผมที่ดูเหมือนจะเป็นพังผืดขึ้นช่วงข้อศอกไว้ทำให้ผมไม่สามารถวางแขนได้ปกติ ผมเดินกระเพกๆต่อไป
จนถึงหน้าห้องๆหนึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องน้ำผมก้าวเดินผลักประตูเข้าไปที่ห้องนั้น และเดินตรงไปยังกระจกส่องหน้า สิ่งที่ผมได้พบคือ ริมผีปากที่บวมปริเจ่อ และเนื้อบวมๆที่พอกอยู่เต็มใบหน้าผมที่ยาว ขึ้นแหว่งๆเป็น
กระจุกๆ บวกกับเนื้อที่บวมๆบนหนังศีรษะ มองดูแล้วชวนให้ขยักแขยง ผมเดินไปยังห้องน้ำที่มีฝักบัวห้องหนึ่ง เปิดฝักบัวแล้วใช้มือด้านซ้ายลูบเนื้อที่บวมนิ่มของผมอย่างรุนแรง เนื้อเหล่านั้นหลุดติดออกมาหล่นแผล่ะๆ
ลงตามพื้น กองมันเป็นก้อนเนื้อแหยะๆไหลไปตามน้ำ ผมลูบๆรีดๆ ทั่วร่างกายของผมด้วยความรังเกียจ หนังหัวของผมหลุดออก ผมที่เป็นกระจุกๆ หลุดหล่นไหลไปตามน้ำ ผมไม่กล้านึกต่อเลยว่าตัวผมจะเป็นอย่างไร
แต่ผมโชคดี ผมตื่นขึ้นพร้อมกับยิ้มว่า ฮ้า... ทุกอย่างกูฝันไปนี่หว่า - -' 10月28日 Dtac Feel Gooodโฆษณาความหมายดีจังเลย ชอบมากๆ
บางอย่างในชีวิตที่เราเคยทำแล้วลืมไปได้มาเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้
ยังไงขอให้สร้างสรรณ์โฆษณาที่ดีๆมีคุณภาพออกมาเยอะๆนะ
9月24日 มาใส่ Flash ใน blog เรากันเถอะ วันนี้ได้รับข้อความผ่านสเปซถามเรื่องการใส่ Flash ลงสเปซ ซึ่งปกติที่เราคุ้นชินก็เป็นการยกโค๊ดเครื่องเลนเพลงหรือ วิดีโอ ซึ่งก็ใช้ใส่ได้ในโหมด HTML ได้เลย แต่ถ้าเราไปเจอ Flash ที่เป็น swf ละเราจะทำยังไง ก็ไม่ยากครับใช้โค๊ดตามนี้เลย(ในช่อง Embed videos
<embed src="ที่อยู่ของ Flash" type="application/x-shockwave-flash" wmode=transparent height=ความสูง width=ความกว้าง pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" allowscriptaccess=never allownetworking=internal></embed> ใช้ได้ทั้งใน Entry และ HTML ครับ ง่ายๆแค่นี้เอง ลองเอาไปใช้กันดูนะครับ นี่เป็นตัวอย่างไฟล์ที่ผมใส่ดูนะครับ
Diary On 24 Sep 2007Problem Boom to my life
ช่วงนี้รู้สึกไม่ดีเลย ร่างกายก็อ่อนแอ
รู้สึกว่าที่บ้านก็มีปัญหาหลายๆอย่างเข้ามาพร้อมๆกัน
งานก็ไม่ได้หาเลย ถึงหาตอนนี้ก็คงยังไปทำไม่ได้
แล้วอนาคตเราจะเป็นไงเนี่ย ถ้าไม่ได้ทำงานๆ
ลองทำงานในเนตดู มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย
คงต้องพยายามมากเลยล่ะ คิดแล้วก็เหนื่อย
ตอนนี้เป็นเหมือนหุ่นยนตร์ ที่ตื่นมาแล้วก็ต้องทำตามโปรแกรม คำสั่ง
ชีวิตน่าเบื่อหน่ายมากๆ อย่างจะหลุดออกไปที่ไหนสักแห่ง
ที่มัน ไม่ต้องมีอะไรให้คิด ไม่ต้องกังวลกับสิ่งต่างๆรอบตัว
ไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องแคร์ ไม่ต้องจมอยู่กับสิ่งเดิมๆ
จะมีมั้ยที่ไหนที่ทำให้ชีวิตเรากลับมา
จะมีมั้ยที่ไหนซึ่งทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตเรามีค่า
จะมีมั้ยที่ไหนที่เราได้ทำสิ่งต่างๆที่เราอยากทำ
ที่แห่งนั้นมันอยู่ที่ไหน บอกทีเถอะ....
.....................อยากให้ปัญหาทุกอย่างมันหมดๆไปซะที อย่ามาเพิ่มมากขึ้นๆๆๆๆ อยู่อย่างงี้จะได้มั้ยเนี่ย
.............ตอนนี้จะแย่แล้วนะเบื่อมากๆ......................... 9月3日 ตื่นเถิดชาวยุทธ - P2warshipตื่นเถิดชาวยุทธ - P2warship
มีเทียบเชิญมาบอกให้ทุกสำนักไปร่วมงานชุมนุมชาวยุทธ์ ขอบคุณทุกท่านที่ต่างก็มา ก็เป็นที่ได้รู้ว่าจอมมารได้กลับมาแล้ว บัดนี้มันเคลื่อนพลมารขาวดำ ยุทธจักรดูระส่ำทางรอดยังไม่มีแวว จอมยุทธ์ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน จอมโจรก็พึ่งไม่ได้วันๆ ทานแต่อมยิ้ม เรานั้นต้องหาผู้นำบู๊ลิ้ม ต้องจัดการประลองใครชนะได้เป็นผู้นำ คนแต่ละพรรคต่างก็อยากเป็นผู้นำ ทำทุกทางลงร่วมประลองลงไปกองร้องครวญคราง จนมีเสียงลอยมา เหมือนกิ่งไม้ที่มีเพียงก้านเดียวย่อมหักทิ้งง่ายดาย แม้กิ่งไม้หากมัดไว้รวมกันย่อมหักทิ้งไม่ได้ ศัตรูแท้จริงใช่อยู่ที่ไหน แฝงตัวอยู่ในหัวใจส่วนลึกของเราทั้งนั้น แก่งแย่งแล้วคอยจะแตกแยกกัน คล้ายเราปล่อยให้พวกมารเข้ามาเพ่นพ่านในใจ คนแต่ละพรรคอันที่จริงพวกเดียวกัน แล้วทำไมไม่ลองคลายทุกข์ให้ความรักในหัวใจ ให้ส่งเสียงลอยไป ยามมีสุขร่วมเสพ ยามมีทุกข์ร่วมต้าน จะชาวยุทธ์ หรือชาวบ้าน จะข้าน้อย หรือขุนนาง ศึกภายนอกมารุกราน เรายังจะมัวมาก่อศึกภายในเพื่ออะไร...
เป็นไงมั่งชาวยุทธทั้งหลาย...
8月1日 ฟ้า (Scrubb)* ฟ้า ก็ยังคงเป็นฟ้า อาจมีลมมีฝนและเปลี่ยนสีไป
หมอกที่มาบางครั้งอาจมีมากไป แค่เพียงเธอให้เวลาผ่าน ฟ้าจะเป็นเหมือนเดิม ฉัน ก็ยังเป็นอย่างนี้ อาจไม่ดีไม่พร้อมและไม่เหมือนใคร อาจจะมีบางครั้งที่ผิดพลาดไป แค่เพียงเธอให้อภัย จะเห็นฉันตรงที่เดิม ** จำได้ไหมที่เราเคยใช้ ช่วงชีวิตเวลาที่สวยงาม และคงมีสักวันนึง เมื่อผ่านมาได้ทุกฤดูกาล จะพบเจอกันเหมือนเคย ทุกคราวที่เธอแหงนหน้า จะมีฟ้าที่เป็นของเธอ ฉัน ก็ยังคงเป็นฉัน ไม่ว่าเวลาจะหมุนเปลี่ยนผันไป ไม่ว่ามันจะทุกข์จะสุขเท่าไร เวลายังคงหมุนไป แต่ฉันยังคงเหมือนเดิม ( ** ) ( * ) เวลายังคงหมุนไป และฉันยังคงเหมือนเดิม ปล.ให้เวลากันหน่อยนะ เผื่อมันจะเป็นเหมือนเดิม (ฟ้าและเวลาคงจะลอยและเดินไปพร้อมๆกัน) 6月22日 ฝืน และ อดทนทรมานมากๆเลย
ช่วงนี้ตูไม่โทรไปแล้ว
เครียดอย่างร้ายแรง
ใครก็ได้บอกกูหน่อยดิ้ว่าต้องทำยังไง
แม่งเอ้ย เครียด ๆ ๆ ๆ
ปล. ปากบอกทั่วไปว่าทำใจได้แต่จริงแล้วจะบ้าตาย
สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดเอ้ย เซ็งชิบ 6月11日 เมมชื่อฉันว่าคิดถึงเพลง เมมชื่อฉันว่าคิดถึง (JKI)
โทรไปกี่ทีก็ไม่รับกันเลย
ไม่รู้เธออยู่กับใครเลยไม่ว่าง ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้รำคาญ ถ้าเธอโอเคอยู่ฉันก็โล่งใจ แต่ในวันไหนที่เธอเหงาใจเมื่อไร ไม่มีใครห่วงใยและคิดถึงเธอ หยิบมือถือเธอขึ้นมาเถอะ ฉันมีอะไรอยากจะขอ กดคำว่าคิดถึง แล้วช่วยเมมที่ชื่อเบอร์ของฉัน จากนี้ถ้าเธอได้เห็นขอให้รู้ว่า เธอมีใครคิดถึง และยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ ถ้าเธอไม่รับก็ช่างเถอะ แค่รู้ไว้ว่าฉันคิดถึงนะเธอ ถ้าเธอไม่คุยกันคงไม่เป็นไร ไม่รับแค่ขอให้มองก็พอ ให้เธอได้เห็นชื่อคนที่ยังรอ มิสคอลไปแทนความรักที่ให้เธอ แต่ในวันไหนที่เธอเหงาใจเมื่อไร ไม่มีใครห่วงใยและคิดถึงเธอ หยิบมือถือเธอขึ้นมาเถอะ ฉันมีอะไรอยากจะขอ กดคำว่าคิดถึง แล้วช่วยเมมที่ชื่อเบอร์ของฉัน จากนี้ถ้าเธอได้เห็นขอให้รู้ว่า เธอมีใครคิดถึง และยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ ถ้าเธอไม่รับก็ช่างเถอะ แค่รู้ไว้ว่าฉันคิดถึงนะเธอ กดคำว่าคิดถึง แล้วช่วยเมมที่ชื่อเบอร์ของฉัน จากนี้ถ้าเธอได้เห็นขอให้รู้ว่า เธอมีใครคิดถึง และยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ ถ้าเธอไม่รับก็ช่างเถอะ แค่รู้ไว้ว่าฉันคิดถึงนะเธอ ช่วยเมมไว้ เมมไว้ทีเถอะ ให้ชื่อเบอร์ของฉันว่าคิดถึงเธอ ******************************
ปล. เฮ้อ เหนื่อยใจจริงๆ 6月6日 Who steal My Heartช่วงนี้รู้สึกคิดถึงตลอดเลยล่ะ
แย่จริงๆเลยนะเนี่ย
ว่าแล้วก็อยากโทรศัพท์ -_-'
เพื่อนๆก็ทำงานหายจ้อยกันหมด
เครียดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
โทรศัพท์ดีกว่า
แล้วตกลง Who steal my Heart ? 5月31日 Pressureคิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง
ทำไมมันทุกข์ใจอย่างงี้เนี่ย อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปแอบชอบชาวบ้านเค้าอีกแล้ว
ทำยังไงอ่ะ อยากโทรไปหาตลอดเวลาเลย T_T ไม่เห็นหน้าขอแค่ได้ยินเสียงก็พอ
แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนกับยิ่งถีบส่งตัวเองไปให้ไกล แต่จะให้ทำไงได้นะ
ก็หัวใจมันเรียกร้องนี่หน่า อย่างน้อยก็แค่อยากให้เธอรู้ว่าเราอยากให้ความรู้สึกดีๆกับเธอ
ไม่ว่าผลมันจะออกมายังไงก็คงต้องยอมรับน่ะเนอะ ยังไงถ้าเธอได้อ่านก็อยากจะบอกว่า
รู้สึกดีมากๆเลยนะเวลาได้อยู่ใกล้ๆมันทำให้โลกมันน่าอยู่ขึ้นมากเลย(เน่าจริง)
ปล. ยังไงก็ขอเก็บความรู้สึกดีๆเอาไว้นะ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเดียวก็ตาม มีความสุขละที่ได้พบเธอ
ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นเช่นไร
ยังแอบหวังนะเนี่ย ^^ 5月20日 สายตาที่มองผ่านไปยังวันวานสวัสดีครับเพื่อนๆหรือคนที่แวะเข้ามาอ่านบล็อกของผมนะครับ
วันนี้รู้สึกนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากอัพ space จริงๆ
เลยมานั่งอัพ space ซักหน่อย ทำงานมาจะ 3 เดือนละ
ช่วงแรกๆเหมือนจะตายทำไม่ไหวเลย โดนกดดันอย่างมาก
เมื่อเวลาผ่านไป ตัวเราย่อมโตขึ้น และทนน้ำทนฝนได้มากขึ้น
รู้จักปรับตัวเข้ากับสถานะการณ์ แหม่ อย่างกับจิ้งจกอ่ะนะ
แรกๆ เราเองก็เป็นคนตรงๆ เลยโดนเจ้านายด่าประจำเลย
สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นคนไหลตามน้ำ นิสัยไม่ดีเลยเนอะ
แย่จริงๆเลยตัวเรา แต่ยังไงได้ล่ะก็เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม +_+
พอมตอนนี้ก็เลยทำงานอยู่ได้ไม่เดือดไม่ร้อนอะไร แต่ในอนาคตก็ไม่แน่นะ
โอ้ บ่นอะไรคนเดียวมานานละ อยากรู้จริงๆเลยเว้ย
เพื่อนๆตูแต่ละคนเป็นยังไงบ้าง ทำงานกันสบายดีรึเปล่า
ถ้ามีปัญหาก็อดทนกันหน่อยนะ เผื่อเวลาผ่านไป
มันจะทำให้ใจเราแข็งแรงขึ้น อดทนมากขึ้นสู้ๆนะ
คิดไปคิดมาก็อยากเป็นเจ้านายตัวเองซะละ เสียดาย บ้านตูจน
ไม่งั้นจะเปิดร้านเกมให้รู้แล้วรู้รอดไป ฮื้ออออ
เรื่องงานก็ผ่านไป....
แล้วเรื่องความรักล่ะ ...............
ฮื้อๆๆ เศร้าจริงๆ น่าตาไม่หล่อ บ้านจนเลยไม่มี
แต่ก็นะยังดีมีเพื่อนร่วมงาน น่ารักนิสัยดี
มาทำให้มีกำลังใจทำงาน ฮุฮุ
อย่าอิจฉา ๆ ว๊า ฮ่าๆๆๆ
บ้าเปล่าวะกู วันนี้พอแล้วดีฟ่า
บ้ายบายเว้ยเฮ้ย 2月25日 เส้นทางที่มองไม่เห็นลืมตาขึ้นมามองหนทางข้างหน้า....
ทำไมมันถึงไม่มี ไม่มีเส้นทางอีกแล้ว ตั้งแต่จบมหาลัยมาก็ไม่มีเส้นทางที่ขีดไว้อีกแล้ว
ต่อจากนี้แล้วสิ ที่เราจำเป็นจะต้องขีดมันเองว่าเราจะไปทางไหน บางครั้งเราขีดไปก็พบกับก้อนหิน
ขว้างอยู่ถ้ามันเล้กก็คงลากผ่านไปได้โดยง่าย แต่ถ้ามันก้อนใหญ่ล่ะก็คงต้องลากอ้อมมันซะบ้างถึงจะเหนื่อย
หน่อยแต่เราก็ยังลากต่อไปได้ด้วยพลังของเรา บางครั้งเราอาจพบเส้นปะหลายเส้นทำให้จิตใจไหวหวันว่าจะ
ตามเส้นไหนดี หรือลากไปตามเส้นทางที่เรามองไม่เห็นตามความพอใจเรา บางครั้งตัวผมเองก็เหนื่อยมาก
จนไม่อยากที่จะลากต่อไปและก็ได้แต่นั่งรอดูคนอื่นๆลากเส้นผ่านไป จิตใจของผมก็เริ่มหดหู่หมดความฝัน
ความความหวังที่จะลากเส้นโดยตามใจปราศจากความทุกข์ บางครั้งก็อยากที่จะมีคนที่ลากไปพร้อมๆกันอย่างมั่นคง
และตอนนี้ผมก็จะเริ่มลุกและขีดลากเส้นทางเดินต่อไปตามที่ใจต้องการเท่านั้นไม่ว่าทางนั้นจะดีหรือไม่ดีก็ตาม
ปล.ตอนเขียนข้อความนี้สับสนมากในหลายๆเรื่อง และอยากนั่งเฉยๆเรื่อยเปื่อยนานๆแต่คงทำไม่ได้ 1月23日 คำถามต่อไปนี้ผมจะเริ่มถามคำถาม เป็นคำถามที่ผมอยากรู้รู้คูณมีสิทธิที่จะไม่ตอบมัน เพราะมันอาจจะลำบากใจที่จะตอบ
เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า
1.เหตุผลที่คุณเล่น msn หรือ โปรแกรมแชทต่างๆ
ก. ไม่มีอะไรทำ
ข. อยากมีสักเส้นทางหนึ่งเพื่อที่จะได้พบคนๆนั้น
ค. อยากหาเพื่อนใหม่ๆ
2.คุณเฝ้ารอใครคนหนึ่งเด้งมาที่ขอบจอด้านล่างขวาหรือไม่
ก. ไม่มี (หมดคำถามคุณไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายที่ผมอยากรู้)
ข. แน่นอน
3.คุณมีความรู้สึกอย่างไรเมื่อเค้าปรากฎขึ้น
ก. อยากจะทักไปซะเดี๋ยวนั้นแต่กลัวๆกล้าๆ
ข. รีบทักไปโดยทันที
ค. เฝ้ารอว่าเค้าจะทักมามั้ย รอจนเมื่อเค้าจะไม่ทักมาก็ตาม
4.คุณเป็นคนที่ประหม่ากับคนที่คุณรู้สึกดีหรือไม่
ก. แน่นอนกลัวที่จะเข้าใกล้และสบตาเค้า (ไปข้อ 5)
ข. ไม่เลย เราเป็นคนที่หมั่นใจแม้กระทั่งกับคนๆนั้น (ไปข้อ 6)
5.คุณจะทิ้งโอกาสที่เหมาะสมที่จะทำให้คุณกับเค้าได้พบเจอกันมากขึ้นเพราะความกลัวในจิตใจ ใช่หรือไม่
ก. ใช่ จริงๆด้วย
ข. ไม่ เราจะฉวยมันไว้
6.คุณพยายามจะ online msn ของคุณให้นานเท่านานเพื่อที่จะพบคนนั้น แม้ว่าจะไม่ได้คุยก็ตาม
ก. เว่อไป
ข. รู้ได้ไงอ่ะ
7.คุณเป็นคนขี้อายหรือป่าว
ก. ไม่นะ
ข. สุดๆเลยล่ะ
8.คุณจะรู้สึกดีใจมากๆถ้าเค้าคนนั้นทักคุณมาก่อนถึงแม้ว่าจะเป็นการสนทณาเพียงครั้งเดียวแล้วจบไป
ก. โหแม่นจัง
ข. ดีใจแต่ก็ไม่มากนัก
9.คุณเฝ้ารอคำสนทณาครั้งต่อไปของเขาแม้ว่าจะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตาม (เช่น อืม อ่ะนะ)
ก. ใช่แล้ว
ข. ไม่ได้รอนะ
10.สุดท้ายละ คุณคอยอัพเดทข่าวสารของเค้าตลอดเวลาโดยการเข้าไปดู profile ส่วนตัวต่างๆของเค้า
ก. ใช่แล้ว แห่มรู้อีกๆ
ข. โห มีด้วยหรอ
หมดละล่ะ!! ใครจะตอบก็ไม่ตอบก็ได้นะไม่ว่ากัน แค่อยากรู้เฉยๆน่ะ
1月2日 New Yearสะ วัด ดี ปี ใหม่ ทุกๆคน
ปีใหม่นี้ทำข้าพเจ้าน้ำมูกไหลอีกแล้ว นั่งโดนพัดลมเป่า เหอะๆ
อยากทราบว่าพวกเอ็งไม่สบายกันมั่งป่าววะนั่น แม่งน้ำค้างแรงจริงๆ
ยุงก็เยอะสาดดหน้าหนาวอะไรเนี่ยยุงเพียบ นั่งกันจนจะเช้า ทำไปได้
แถมยังมีไอตัวบ้าฟิตชิบเป๋ง ชวนไปเล่นเกมอีก ฟ้าสว่างเพิ่งจะได้กลับบ้านนอน
ตาโบ๋เลย O_O
แล้วใครไปเที่ยวไหนกันมามั่งเอ่ย ระวังบอมร์นะจะบอกให้
ส่วนใครที่กำลังจะมีโปรแกรมไปเที่ยวไหนมาชวนมั่งนะ อยากไป :)
พอละขี้เกียจพิมพ์ + ไม่มีไรพิมพ์
สุดท้ายนี้ขอแต่งกลอนเพราะๆ แบบสดๆให้ไว้นะที่นี้ละกัน
กลอนนี้มีชื่อว่า ไม่ใช่จู่ๆจะถึงปีใหม่ได้นะเนี่ย
...ก็ไม่ใช่ อยู่ดีดี จะปีใหม่...
...ทุกทุกอย่าง มันต้องมี ที่มาหนา...
...อยู่ดีดี จะปีใหม่ มันบ้านา...
...ทุกทุกอย่าง ล้วนมีที่ มาที่ไป...
...เฝ้านับวัน ก่อนจะถึง วันปีใหม่...
...รอทำไม นะเหรอ จึงอยากถาม...
...ก็จะได้ มาเจอ เพื่อนเพื่อนกัน...
...แล้วก็พลัน นั่งอื่ด กันเรียงตัว...
...ยิ่งปีใหม่ ยิ่งโตขึ้น ยิ่งห่างเหิน...
...เหมือนเราเดิน ห่างกันไป ไม่กลับหลัง...
...วันปีใหม่ แล้วทำไม เศร้าใจจัง...
...มองกลับหลัง ดูปีเก่า สุขใจดี...
...ปีใหม่ใหม่ ทำสิ่งใหม่ คิดสิ่งใหม่...
...ขออวยชัย ให้ทุกท่าน นั้นเป็นฝี...
...หูดก็ดี สิวก็ดี เกลื้อนก็ดี...
...แล้วฝีหาย หูดขึ้น โอ้วกูงง...
...แต่งกลอนได้ ไร้สาระ ดีจังวะ...
...แหม่ใครวะ มันช่างมี คารมณ์ศิล...
...แถมหน้าตา แม่งยังดี เป็นอาจิน...
...แต่ไม่มี สาวไหน มาเหลียวแล...
...สุดท้ายนี้ กูจะฝาก ไรดีหนอ...
...ฝากให้ม. หอการค้า สาวแอ่บหนา...
...แล้วมันเกี่ยว อะไรด้วย นะนี่นา...
...กูยังบ้า สาวสาว มหาลัย...
จบแล้วเน้อ แป่ะๆๆๆๆๆๆ เก่งจิงๆเลย
PS. เหมือนเดิมใครอ่านแล้วไม่เม้น ขอให้สิวขึ้นตรงรูตูดพอดีเป้ะ ^^' ทรมานไปมั้ยนั่น
|
|
|
